Psychiatric comorbidity and overactive bladder in fibromyalgia: A cross-sectional analysis

Abstract

Objective: To evaluate the prevalence of overactive bladder (OAB) in women with fibromyalgia (FM) presenting with lower urinary tract symptoms, and to examine the relationship between psychiatric comorbidities and symptom severity in this population. Materials and Methods: This cross-sectional study included 240 women aged 18–65 years who met the 2016 American College of Rheumatology criteria for FM and reported lower urinary tract symptoms for at least three months. OAB was diagnosed based on International Continence Society criteria using the OABV8 questionnaire (cut-off ≥8) and a three-day bladder diary. Psychiatric symptoms were assessed using the Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS). FM severity was measured using the Widespread Pain Index (WPI), Symptom Severity Scale (SSS), and General Symptom Score (GSS). Patients were divided into FM+OAB and FM−OAB groups. Statistical comparisons and correlation analyses were performed. Results: OAB was identified in 148 of 240 FM patients (61.7%). The FM+OAB group had significantly higher mean age (47.2 ± 7.4 vs. 41.5 ± 10.1 years, p < 0.001) and fibromyalgia diagnosis time (10.5 ± 8.7 vs. 6.3 ± 6.0 years, p < 0.001) compared to the FM−OAB group. Clinically significant anxiety and depression (HADS ≥8) were more prevalent in the FM+OAB group (52.1% vs. 27.3%, p = 0.006). FM+OAB patients also had higher scores for WPI, SSS, and GSS (all p < 0.001). HADS scores correlated positively with FM symptom severity and OAB-V8 scores (ρ = 0.30–0.42, p < 0.01). Conclusion: OAB is highly prevalent among women with FM and is associated with greater psychiatric burden and symptom severity. These findings suggest a shared underlying mechanism driven by central sensitization and emotional dysregulation. Routine screening for OAB and psychological distress in FM patients may enhance diagnostic accuracy and guide comprehensive, multidisciplinary treatment strategies.

Amaç: Alt üriner sistem semptomları (AÜSS) nedeniyle başvuran fibromiyaljili (FM) kadınlarda aşırı aktif mesane (AAM) prevalansını değerlendirmek ve bu popülasyonda psikiyatrik komorbiditelerle semptom şiddeti arasındaki ilişkiyi incelemek. Gereçler ve Yöntemler: Bu kesitsel çalışmaya, 2016 Amerikan Romatoloji Koleji kriterlerine göre FM tanısı almış, en az üç aydır AÜSS bildiren, 18-65 yaş arası 240 kadın dahil edilmiştir. AAM tanısı, Uluslararası Kontinans Derneği kriterlerine göre OAB-V8 anketi (eşik ≥8) ve üç günlük işeme günlüğü kullanılarak konulmuştur. Psikiyatrik semptomlar Hastane Anksiyete ve Depresyon Ölçeği (HADS) ile değerlendirilmiştir. FM şiddeti Yaygın Ağrı İndeksi (WPI), Semptom Şiddet Ölçeği (SSS) ve Genel Semptom Skoru (GSS) kullanılarak ölçülmüştür. Katılımcılar FM+AAM ve FM-AAM gruplarına ayrılmış, istatistiksel karşılaştırmalar ve korelasyon analizleri yapılmıştır. Bulgular: AAM, FM’li 240 kadının 148’inde (%61,7) saptanmıştır. FM+AAM grubunun ortalama yaşı (47,2±7,4 yıl, FM-AAM grubunda 41,5±10,1 yıl, p<0,001) ve fibromiyalji tanı süresi (10,5±8,7 yıl, FM-AAM grubunda 6,3±6,0 yıl, p<0,001) anlamlı şekilde daha yüksekti. Klinik açıdan anlamlı anksiyete ve depresyon (HADS≥8) FM+AAM grubunda (%52,1) FM-AAM grubuna (%27,3) göre daha sık görüldü (p=0,006). FM+AAM hastalarında WPI, SSS ve GSS skorları da anlamlı şekilde daha yüksekti (tümü için p<0,001). HADS skorları FM semptom şiddeti ve OAB-V8 skorlarıyla pozitif yönde koreleydi (ρ=0,30-0,42, p<0,01). Sonuç: AAM, fibromiyaljili kadınlarda yüksek prevalans göstermekte; bu durum artmış psikiyatrik yük ve semptom şiddetiyle ilişkilidir. Bulgular, santral sensitizasyon ve emosyonel disregülasyonun rol oynadığı ortak bir patofizyolojik mekanizmaya işaret etmektedir. FM hastalarında rutin AAM ve psikolojik sıkıntı taraması, tanısal doğruluğu artırabilir ve kapsamlı, multidisipliner tedavi stratejilerine yön verebilir.