Küresel imaj ve ülke markalaması ekseninde kültürel diplomasi enstrümanı olarak Türk mutfağının konumlandırılması

Abstract

Uluslararası ilişkiler disiplininde 20. yüzyılın son çeyreğinden itibaren yaşanan yapısal dönüşümler, devletlerin güç unsurlarını tanımlama biçimlerini köklü değişikliğe uğratmıştır. Geleneksel realizmin vurguladığı askerî tehdit veya ekonomik yaptırım gibi zorlayıcı araçlara dayanan sert güç yaklaşımlarının aksine yumuşak güç, bir devletin sahip olduğu kültürel ve ideolojik değerlerin cazibesiyle diğer aktörleri kendi safına çekebilme ve onların tercihlerini şekillendirebilme kapasitesidir (Nye, 2004). Bu güç biçimi, muhatap kitleler nezdinde rıza üretme ve sempati oluşturma noktasında üç temel kaynağa dayanmaktadır: Ülkenin paylaşılan kültürel mirası, iç ve dış siyasette savunduğu evrensel siyasi değerler ve uluslararası arenada sergilediği politika uygulamalarının ahlaki meşruiyet düzeyi (Vuving, 2009). Günümüzün ağ toplumuna dayalı küresel sisteminde yumuşak güç, devletlerin dış politika hedeflerine ulaşırken kullandıkları maliyeti düşük ancak etkisi uzun vadeli bir enstrüman olmanın ötesinde, ülkenin küresel marka değerini ve diplomatik itibarını tayin eden belirleyici bir parametre niteliği taşımaktadır (Kalın, 2011). Bu paradigma değişimi içerisinde kültürel diplomasi, ulusların yabancı kamuoyları nezdinde rıza üretme ve olumlu algı inşa etme süreçlerinde en nitelikli stratejik araçlardan biri haline gelmiştir…