An Isnād-Cum-Matn adherent Andreas Görke and his contributions to Western ḥadīth studies

Abstract

In Western academia, the discourse on the authenticity of ḥadīth and early Islamic sources has undergone a significant transformation, from the skepticism of Goldziher to more moderate approaches. This thesis investigates the contributions of Andreas Görke, a proponent of the moderate approach, and focuses on his methodological engagement with ḥadīth authentication and early Islamic historiography. It explores whether Görke's application of the isnād-cum-matn analysis represents an epistemological departure from earlier skeptical paradigms or whether it remains confined within their epistemological assumptions. The central hypothesis posits that Görke, despite his systematic methodology, operates within the epistemological boundaries of Western academia. A comparative analysis combined with an analytic-descriptive method is employed to portray Görke's position and to identify parallels and divergences with his predecessors. Görke's corpus analysis of 'Urwa ibn al-Zubayr (d. 94/713) reveals that certain traditions can be traced back to the companions. While Schacht ended the dating of ḥadīth at the Common Link, Görke was among those who went beyond this limitation. For the first time in Western academia, his examinations have successfully reduced the chronological gap in early Islamic sources by many decades. The findings suggest that Görke's approach, while methodologically moderate, remains constrained by the epistemological limits of the dominant paradigm without effecting a paradigm shift. He adopts Schacht's perspective on Isnād Growth, Backward Growth theory, and the evolution of Islamic law over the first two centuries AH. He aligns with Juynboll in the concept of sunna and the Age Trick, but he rejects generalizations and supports a case-by-case analysis with cross-referencing. Moreover, Görke's emphasis on parallels between Islamic, biblical, and Jewish traditions reflects his openness to the revisionist concept of cultural borrowing. Thus, while often aligned with Motzki's moderate stance, Görke does not conform to it entirely; rather, he incorporates sceptic perspectives and positions himself within a differentiated spectrum of moderate methodology.Batı araştırmalarında, hadislerin ve erken dönem İslam kaynaklarının otantikliğine dair söylem, Goldziher'in şüpheciliğinden daha ılımlı yaklaşımlara doğru önemli bir dönüşüm geçirmiştir. Bu tez, ılımlı yaklaşımın temsilcilerinden Andreas Görke'nin katkılarını incelemekte ve onun hadis tenkidi ile erken dönem İslam tarih yazımına yönelik metodolojik yaklaşımına odaklanmaktadır. Tez, Görke'nin isnad-metin analizini uygulamasının, önceki şüpheci paradigmalarla epistemolojik bir kopuş anlamına mı geldiğini, yoksa bu paradigma içinde mi kaldığını araştırmaktadır. Temel hipotez, Görke'nin sistematik yöntemine rağmen Batının epistemolojik sınırları içinde hareket ettiği yönündedir. Görke'nin konumunu ortaya koymak ve selefleriyle olan benzerlik ve farklılıkları belirlemek amacıyla karşılaştırmalı analiz ile analitik-deskriptif yöntem birlikte kullanılmaktadır. Görke'nin Urve ibn Zübeyir (ö. 94/713) üzerine yaptığı korpus analizi, bazı rivayetlerin sahabe nesline kadar izlenebileceğini ortaya koymaktadır. Schacht, hadislerin tarihlendirilmesini Müşterek Ravi ile sınırlandırmışken, Görke bu sınırı aşanlar arasında yer almaktadır. Batı akademisinde ilk kez, onun isnad-metin analizine dayanan çalışmaları erken dönem İslam kaynaklarındaki kronolojik boşluğu onlarca yıl daraltmayı başarmıştır. Bulgular, metodolojik olarak ılımlı görünen Görke'nin yaklaşımının, hâkim paradigmanın epistemolojik sınırlarının ötesine geçemediğini ve bir paradigma değişimi oluşturmadığını göstermektedir. Görke, Schacht'ın isnad büyümesi, Geriye Doğru Gelişim teorisi ve İslam hukukunun ilk iki asırda evrim geçirdiği fikrini benimsemektedir. Juynboll'un sünnet anlayışı ve Age Trick kavramıyla da örtüşmekte; ancak genellemeleri reddederek duruma özel analizleri ve çapraz referanslamayı savunmaktadır. Ayrıca, İslam, Hristiyan ve Yahudi gelenekleri arasındaki benzerliklere yaptığı vurgu, revizyonist bir tutum olan kültürel ödünç alma fikrine açık olduğunu göstermektedir. Dolayısıyla Görke, sıklıkla Motzki'nin ılımlı yaklaşımıyla ilişkilendirilse de bu çizgiye bütünüyle uymamakta; bunun yerine şüpheci perspektifleri de içeren, farklılaşmış bir ılımlı metodoloji yelpazesinde konumlanmaktadır.