The urban quest for legitimacy: The case of Egypt's NAC

Abstract

The past decade has witnessed the introduction of multiple urban mega-projects in one of the largest countries in the MENA region: Egypt. These projects, under the umbrella of al-Sisi's "Vision 2030", claim to bring modernity without the initiation of any democratic reforms for the people (which defies the modernization theory). The most outstanding of them all is the New Administrative Capital (NAC). Al-Sisi's regime has claimed on multiple occasions that NAC is the fresh start Egypt needs to boost its economic development, and it is regarded as his most important project to date. However, the economic indicators haven't provided the actual numbers that were promised. There have been delays in almost all the project's deadlines, with a back scaling of the initial goals set. Not only that, but the Egyptian economy is drowning with a high inflation rate and a harsh currency devaluation. Thus, this thesis aims to understand why al-Sisi is still prioritizing the development of NAC, despite the high risk attached to it amidst an economic crisis. This will be understood through an analysis of the political discourse of al-Sisi's urban approach, which will eventually lead to one outcome: performance legitimacy. Since his authoritarian regime did not arrive to its position of power through democratic means – if anything, one could argue it came through 'illegitimate' or unconventional means – it aspires to find alternative ways to gain legitimacy. As a result, al-Sisi aims to create a "New Republic" spatially as his regime's legacy, and he is determined to pursue it regardless of the economic consequences. Therefore, by examining NAC through the lens of "legitimacy" as the ultimate end, I argue that this urban mega-project is al-Sisi's means to maintain the stability of his regime rather than the common well-being of the Egyptian people.

Son on yıl, Ortadoğu'nun en büyük ülkelerinden biri olan Mısır'da çok sayıda kentsel mega projenin hayata geçirildiği bir döneme işaret etmektedir. Cumhurbaşkanı Sisi'nin "Vizyon 2030" çerçevesinde şekillenen bu projeler, herhangi bir demokratik reform süreci başlatmaksızın modernleşmeyi hedeflemekte; bu yönüyle modernleşme teorisinin temel varsayımlarıyla çelişmektedir. Bu projeler arasında en dikkat çekici olanı ise Yeni İdari Başkent'tir (YİB). Sisi rejimi, YİB'yi Mısır ekonomisinin kalkınmasını hızlandıracak yeni bir başlangıç olarak tanımlamakta ve bu projeyi bugüne kadarki en iddialı ve stratejik girişimi olarak konumlandırmaktadır. Ekonomik göstergeler, vaat edilen gerçekçi sonuçları yansıtmamış; projenin neredeyse tüm teslim tarihlerinde gecikmeler yaşanmış ve başlangıçta belirlenen hedefler geri çekilmiştir. Öte yandan, Mısır ekonomisi yüksek enflasyon ve sert bir devalüasyon süreciyle karşı karşıya kalmıştır. Bu bağlamda tez, ekonomik krizin ortasında ciddi riskler barındırmasına rağmen Cumhurbaşkanı Sisi'nin YİB projesine neden öncelik vermeye devam ettiğini anlamayı amaçlamaktadır. Bu amaç doğrultusunda, Sisi'nin kentsel vizyonu ve buna eşlik eden siyasi söylem analiz edilmekte ve sonuçta bu yaklaşımın temelinde "performans temelli meşruiyet" arayışının yattığı ileri sürülmektedir. Demokratik yollarla iktidara gelmeyen, hatta bu anlamda "gayrimeşru" kabul edilebilecek bir yönetimin, siyasi meşruiyetini tesis etmek için alternatif stratejilere yöneldiği savunulmaktadır. Bu çerçevede Sisi, rejiminin kalıcı bir mirası olarak mekânsal düzlemde "Yeni Cumhuriyet"i inşa etmeyi hedeflemekte ve ekonomik maliyetlere rağmen bu projeye bağlılığını sürdürmektedir. Bu tez, YİB projesini "meşruiyet" perspektifinden ele alarak, söz konusu kentsel mega projenin halkın ortak refahını artırmaktan ziyade rejimin istikrarını sağlamaya hizmet ettiğini iddia etmektedir.