Revolutionary change versus counter-revolutionary status quo: Tracing the reactions of Qatar and the United Arab Emirates to the Arab Spring

Abstract

Basra Körfezi'nin iki küçük devleti olan Katar ve Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) Arab Baharı'na tepki olarak geleneksel küçük devlet davranış kalıplarını aşarak farklı devrimci ve karşı-devrimci bölgesel güç blokları içinde oldukça müdahaleci ve proaktif bir dış politika izlediler. Bu tez, öncelikle bu iki ülkenin dış politika tepkilerini ayrı ayrı ve daha sonra bu tepkilerin benzerlik ve farklılıklarını karşılaştırmalı bir şekilde analiz ederek takip eden şu soruya uygun bir cevap vermeyi amaçlamaktadır. Katar ve BAE benzer iki küçük devlet olarak Arap Baharı'na yönelik neden ve nasıl farklı devrimci ve karşı devrimci ittifaklar ağı içinde proaktif ve müdahaleci bir dış politika izledi? Bu amaç doğrultusunda, bu çalışma 'süreç izleme' (process-tracing) yöntemini kullanarak Katar ve BAE'nin Arab Baharı'na tepkilerini yönlendiren temel mekanizmaları ve bu mekanizmaların operasyonel düzlemde tezahürlerinin belirleyecektir. Daha sonra bu süreçten çıkan sonuçlar neo-klasik realist teori çerçevesinde, Katar ve BAE'nin birim seviyesindeki farklılıklarına odaklanarak karşılaştırılacaktır. Sonuç olarak iddia edilecektir ki, Arap Baharı tarafından tetiklenen bölgesel değişimin yarattığı yapısal değişiklikler bu iki ülkenin bölgesel düzeyde fırsatçı güç arttırma yönünde iddialı ve hırslı bir dış politika izlemeleri noktasında güçlü ve teşvik edici fırsatlar sunmuştur. Bununla birlikte, ara değişken olarak, farklı birim düzeyi özellikleri bu ülkelerin Arap Baharı merkezli bölgesel değişime ilişkin devrimci ve karşı-devrimci pozisyonlarını belirleyen güç ve tehdit algılamalarını şekillendirmiştir.By exceeding traditional molds of small states, Qatar and the United Arab Emirates (UAE), as two small states of the Persian Gulf, have conducted very interventionist and proactive foreign policy in response to the Arab Spring within the two region-wide confrontations between revolutionary and counter-revolutionary blocks. This thesis purposes to find a proper answer to the following question by firstly analyzing their foreign policies responses one by one, then comparing the roots of differences and similarities: Why and how did Qatar and the UAE as similar small states pro-actively take different revolutionary and counter-revolutionary positions as a reaction to the Arab Spring? To this end, this research wields the process-tracing method to identify causal mechanisms driving these policies and indicating manifestation of these policies at the operational level. Then, the results are compared focusing on their unit-level differences within the neo-classical realist framework. In this context, I argue that the systemic forces unleashed by the Arab Spring-led change created powerful incentives for these states' opportunistic power pursuit across the region. However, unit-level features as an intervening variable shaped their power and threat assessments regarding the Arab Spring-led regional change, which eventually produced their opposing revolutionary and counter-revolutionary positions.