Dissimulation and survival: A comparative inquiry into the motivations, implications, and problems of identity concealment among Shi'i, Ahmadi, and Sufi Muslims

Abstract

The topic of dissimulation, in thought and practice, sparks debate and controversy among Muslims. Different perspectives exist on how Shi'a, Ahmadi, and Sufi Muslims define, interpret, criticize, and apply dissimulation to their beliefs. This study digs into the reasons behind why these groups practice dissimulation and how they justify it within the context of Islamic teachings on hypocrisy and sincerity. Drawing upon social identity theory, rational choice theory, identity theory, and others, this research aims to construct a conceptual framework that explains the motivations behind the practice of dissimulation by these Muslim groups. I argued that dissimulation should be viewed as a strategic tool employed for purposes of social integration, safety measures, and the preservation of identity. Through interviews with 15 participants representing Shia, Ahmadi, and Sufi groups and an exploration of existing literature in this area, this study challenges dominant perceptions surrounding dissimulation. The findings of this research suggest that dissimulation goes beyond being simply hypocritical or insincere; rather, it emerges as a strategic and diplomatic tool for navigating one's sense of self within social and political contexts. The insights gained from this research call for a reevaluation of how we understand the concept of dissimulation.

Düşünce ve uygulamada takiyye konusu Müslümanlar arasında tartışma ve ihtilaflara yol açmaktadır. Şii, Ahmedi ve Sufi Müslümanların takiyyeyi nasıl tanımladıkları, yorumladıkları, eleştirdikleri ve inançlarına nasıl uyguladıkları konusunda farklı bakış açıları mevcuttur. Bu çalışma, bu grupların takiyyeyi neden uyguladıklarını ve İslam'ın riya ve samimiyet öğretileri bağlamında bunu nasıl meşrulaştırdıklarını araştırmaktadır. Sosyal kimlik teorisi, rasyonel seçim teorisi, kimlik teorisi ve diğerlerinden faydalanan bu araştırma, bu Müslüman grupların takiyye uygulamalarının ardındaki motivasyonları açıklayan kavramsal bir çerçeve oluşturmayı amaçlamaktadır. Araştırmada, takiyye yapmanın sosyal entegrasyon, güvenlik önlemleri ve kimliğin korunması gibi amaçlarla kullanılan stratejik bir araç olarak görülmesi gerektiği savunulmaktadır. Şii, Ahmedi ve Sufi gruplarını temsil eden 15 katılımcıyla yapılan görüşmeler ve bu alandaki mevcut literatürün incelenmesi yoluyla bu çalışma, takiyye ile ilgili hakim algılara meydan okumaktadır. Bu araştırmanın bulguları, takiyyenin basitçe ikiyüzlü veya samimiyetsiz olmanın ötesine geçtiğini; daha ziyade, sosyal ve siyasi bağlamlarda kişinin benlik duygusunu yönlendirmek için stratejik ve diplomatik bir araç olarak ortaya çıktığını göstermektedir. Bu araştırmadan elde edilen içgörüler, dissimülasyon kavramını nasıl anladığımızın yeniden değerlendirilmesini gerektirmektedir.