“Münazara” and the internal dimension of argumentation ethics : a translation and commentary on Ahmed Cevdet Pasha’s Adab-i Sedad in the light of Sufism and western argumentation theories

Yükleniyor...
Küçük Resim

Tarih

2018

Dergi Başlığı

Dergi ISSN

Cilt Başlığı

Yayıncı

Ibn Haldun University, Alliance of Civilization Institute

Erişim Hakkı

info:eu-repo/semantics/openAccess

Araştırma projeleri

Organizasyon Birimleri

Dergi sayısı

Özet

Münazara is a contraction of Adab al-Bahs ve al-Münazara that could be translated as “Applied Ethics of Argumentation and Deliberation”. It refers to an institutionalized discipline of disputation that started from al-Sarmaqandi’s Risala fi Adab al-Bahs (mid. 13th century), comprehending juridical dialectics, philosophical dialectics and Sufi criticism of dialectics. After demonstrating the relation between Sufism and Münazara, I compare this eristic tradition with Western theories of argumentation, especially the New Dialectical School and the New Rhetorical School. I show that the main differences between these theories concern the understanding of “truth” and “ethics”. Based upon Ahmed Cevdet Paşa’s Adab-ı Sedad, I argue that argumentation discipline of Münazara does not only involve an external approach of ethics (i.e. etiquette) but also an internal one requiring from every discussant the control of their inner-self in order to implement a proper debate. I claim this internal dimension of argumentation ethics has not only a procedural role (conducting a proper debate) but also an epistemic one (defining what is not true).
Adab al-Bahs ve al-Münazara teriminin kısaca aynı anlamına taşıyan Münazara, Modern Türkçede “Tartışma ve Eleştirinin Edebi” olarak çevrilebilmektedir. Fıkıh, Kelam ve Tasavvufun Cedeli eleştirisinden ibaret olan Münazara, Semerkandi Risale fi adabi’l-bahs (m. XIII) adlı eserinden itibaren müesseseleştirilmiş bir tartışma metodunu ifade etmektedir. Bu tezde, Münazara ve Tasavvuf arasındaki mevcut ilişkilerin ispatıyla birlikte Münazaranın Batı Tartışma teorileriyle bir kıyası sunulmaktadır. Karşılaştırmamda teorilerin arasındaki en büyük farkın “doğru” (hak) ve “edep” (ahlak) kavramların anlamları olduğu açıklanmaktadır. Benim Ahmed Cevdet Paşa’nın Adab-ı Sedad adlı eserini çevirmemin üzerinden Münazara ilminin sadece edebinin dış boyutu değil edebinin iç boyutunu da vurguladığı öne çıkarılmaktadır. Başka bir ifadeyle Tartışmanın edebinin iki kişi arasındaki saygı ve ihtiramı önemsemesinden ziyade (yatay yaklaşımı) her tartışan kişinin kendi nefsini (ego) kontrol altında tutabilme gerektiğini ifade etmektedir (dikey yaklaşımı). Nihayet bu edebin iç boyutu, dürüst bir tartışma uygulamayı amaçlamakla birlikte bir epistemik rolü de taşımaktadır (doğru’nun ne olmadığını tasvir etmekte rolü var).

Açıklama

Tez (Yüksek lisans) -- İbn Haldun Üniversitesi Üniversitesi. Kaynakça var.

Anahtar Kelimeler

Münazara, Discussion, Tartışmanın Edebinin İç Boyutu, Internal Dimension of Argumentation Ethics, Tasavvuf, Sufism, Doğru, Truth, Katmanlı İlim, Multiplex

Kaynak

WoS Q Değeri

Scopus Q Değeri

Cilt

Sayı

Künye

Faytre, L. (2018). “Münazara” and the internal dimension of argumentation ethics : a translation and commentary on Ahmed Cevdet Pasha’s Adab-i Sedad in the light of Sufism and western argumentation theories. (Unpublished master's thesis). Ibn Haldun University Alliance of Civilization Institute, İstanbul