Childhood maltreatment and suicide Ideation in youth with depression

Abstract

Background: Childhood maltreatment is consistently associated with adolescent depression and suicidal ideation. Ideation-to-action frameworks (Integrated Motivational-Volitional model; Three-Step Theory) propose that suicidal ideation is closely related to proximal states such as depression, whereas other volitional factors may be relevant to movement from ideation to behavior. We examined whether depression status statistically accounted for the association between maltreatment severity and suicide ideation in youth, while also estimating any remaining direct association. Methods: We analyzed 67 youths aged 11-18 years (M=15.7, SD=1.57). Cases were treatment-seeking outpatients with major depressive disorder (n=35), diagnosed by a child and adolescent psychiatrist using K-SADS-PL-DSM-5 interviews with youths and caregivers; controls (n=32) were community youths without K-SADS diagnoses. Participants completed the Childhood Trauma Questionnaire-Short Form (CTQ-SF) and the Suicide Probability Scale (SPS) (suicide-ideation subscale), with depressive symptoms corroborated using the Revised Child Anxiety and Depression Scale-Major Depressive Disorder (RCADS-MDD) subscale. A path model estimated associations for maltreatment→depression status (a), depression status→ideation (b), and maltreatment→ideation directly (c′). Results: Depressed youths reported higher maltreatment and ideation than controls. Greater maltreatment severity was associated with depressed-group membership (a: β=0.167, p=0.003); depressed status was associated with higher ideation (b: β=1.102, p

Arka Plan: Çocukluk çağı travmaları, ergenlikte depresyon ve intihar düşüncesiyle tutarlı biçimde ilişkilidir. Düşünceden-eyleme yaklaşımları (Bütünleyici Güdüselİradesel Kuramı [IMV] ve Üç Aşamalı İntihar Kuramı), intihar düşüncesinin depresyon gibi yakın etkenlerle bağlantılı olduğunu, davranışa geçişte ise ek iradesel etkenlerin rol oynayabileceğini belirtir. Bu çalışmada, travma şiddeti ile intihar düşüncesi arasındaki ilişkinin depresyonla ne ölçüde açıklandığını ve depresyondan bağımsız doğrudan ilişkinin sürüp sürmediğini inceledik. Yöntemler: Yaşları 11-18 arasında değişen 67 genç (Ort.=15.7, SS=1.57) analiz edildi. Olgular, çocuk ve ergen psikiyatristi tarafından gençler ve ebeveynleriyle yapılan K-SADS-PL-DSM-5 görüşmeleri sonucunda majör depresif bozukluk tanısı konmuş hastalardan (n=35) oluşuyordu; kontroller (n=32) ise K-SADS tanısı olmayan toplum örnekleminden gençlerdi. Katılımcılar Çocukluk Çağı Travma Ölçeği-Kısa Formu (CTQ-SF) ve İntihar Olasılığı Ölçeği’ni (SPS) (intihar düşüncesi alt ölçeği) doldurdu; depresif belirtiler Gözden Geçirilmiş Çocuk Kaygı ve Depresyon ÖlçeğiMajör Depresif Bozukluk (RCADS-MDD) alt ölçeği ile doğrulandı. Yol analizinde üç ilişki incelendi: (1) travmanın depresyon grubunda yer alma olasılığıyla ilişkisi (a yolu), (2) depresyon grubunda olmanın intihar düşüncesiyle ilişkisi (b yolu) ve (3) travmanın, depresyondan bağımsız olarak intihar düşüncesiyle doğrudan ilişkisi (c′ yolu). Bulgular: Depresyon tanısı olan gençler, kontrol grubundaki gençlere kıyasla hem daha fazla çocukluk travması yaşadıklarını hem de daha fazla intihar düşüncesi bildirdiler. Travma şiddeti arttıkça depresyon grubunda olma olasılığının arttığı görüldü (a: β=0.167, p=0.003). Depresyon grubunda olmak da daha yüksek intihar düşüncesiyle ilişkiliydi (b: β=1.102, p