Why do Central Asian states fail to achieve regional integration?

Abstract

In the international relations literature, regional studies have started to emerge in order to take a closer look at regional policies, especially after the independence of many countries after the Second World War. One of the most important topics of analysis in these studies has been regional organizations. These organizations, which have the capacity to provide many useful outputs such as security, politics and socio-economics within the region, play an important role in ensuring peace and stability. Regional organization initiatives have been undertaken by the Central Asian states that declared their independence with the collapse of the Soviet Union in 1991. The post-Soviet era in Central Asia witnessed a surge in regional integration initiatives, yet these endeavors have consistently fallen short of their intended goals. This thesis investigates the underlying reasons for this phenomenon, arguing that the legacy of Russian colonialism, dating back to the Tsarist era, remains a significant obstacle to regional cooperation. While existing literature often attributes this lack of integration to factors such as economic complementarity, regime types, nation-building, external interference, and competition for regional leadership, this thesis introduces a new perspective on the impact of colonialism by taking into account the important historical fact of nearly 150 years of Tsarist and Soviet colonial policy. This thesis will answer the reason for the failure of the regional organizations in Central Asia as colonialism. The historical trajectory of the region, shaped by Russian domination, has created deep-rooted challenges that impede regional integration. The lasting legacies of the colonial era have manifested themselves in several key areas. In this thesis, the consequences of this legacy will be explained through the inherited security problems, the remaking of the economic structure, the legacy of authoritarian regimes, the problems of nation-building and identity, and finally the state crises.

Uluslararası ilişkiler literatüründe bölgesel çalışmalar, özellikle İkinci Dünya Savaşı sonrasında birçok ülkenin bağımsızlığını kazanmasının ardından bölgesel politikalara daha yakından bakmak amacıyla ortaya çıkmaya başlamıştır. Bu çalışmalarda en önemli analiz konularından biri de bölgesel örgütler olmuştur. Güvenlik, siyaset ve sosyo-ekonomi gibi birçok faydalı çıktı sağlama kapasitesine sahip olan bu örgütler, barış ve istikrarın sağlanmasında önemli rol oynamaktadır. 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla bağımsızlıklarını ilan eden Orta Asya devletleri tarafından da bölgesel örgütlenme girişimleri başlatılmıştır. Orta Asya'da Sovyet sonrası dönem, bölgesel entegrasyon girişimlerinde bir artışa tanıklık etmiş, ancak bu çabalar sürekli olarak amaçlanan hedeflerin gerisinde kalmıştır. Bu tez, Çarlık dönemine kadar uzanan Rus sömürgeciliğinin mirasının bölgesel iş birliğinin önünde önemli bir engel olmaya devam ettiğini savunarak bu olgunun altında yatan nedenleri araştırmaktadır. Mevcut literatür bu entegrasyon eksikliğini genellikle ekonomik tamamlayıcılık, rejim tipleri, ulus inşası, dış müdahale ve bölgesel liderlik için rekabet gibi faktörlere bağlarken, bu tez yaklaşık 150 yıllık Çarlık ve Sovyet sömürge politikası gibi önemli bir tarihsel gerçeği göz göz önüne alarak sömürgeciliğin etkisi gibi yeni bir bakış açısı ortaya çıkarmaktadır. Bu çalışma Orta Asya'da bölgesel örgütlerinin başarısızlığının nedenini sömürgecilik olarak cevaplayacaktır. Bölgenin Rus hakimiyetiyle şekillenen tarihi deneyimleri, bölgesel entegrasyonu engelleyen köklü zorluklar yaratmıştır. Sömürgecilik döneminin kalıcı mirasları birkaç kilit alanda kendini göstermiştir. Bu tezde bu mirasın sonuçları olarak miras kalan güvenlik problemleri, ekonomik yapının şekillenmesi, otoriter rejimlerin oluşumu, ulus inşası ve kimlik problemleri ve son olarak zayıf devlet problemleri ve devlet krizleri üzerinden açıklanacaktır.