An evaluation of artificial intelligence in early childhood: From luxury to necessity

Abstract

The role of Artificial Intelligence (AI) in education has been expanding rapidly and represents an area with significant transformative potential. However, the position of this technological development within the context of preschool education remains a topic of considerable scholarly debate. On the one hand play, physical activity, social-emotional development and teacher–child interaction are regarded as the primary priorities for this age group; on the other hand, fostering digital awareness and technology literacy from an early age are emphasized as an investment in the future. Therefore, the question of whether AI constitutes ‘a luxury’, ‘a necessity’, or something in between in preschool education is closely linked not only to technological capabilities but also to factors such as pedagogical objectives, developmental appropriateness, equity of access and teacher competencies. The key is not to indiscriminately incorporate AI tools into Early Childhood Education (ECE) nor to dismiss them entirely; rather, it is to position this technology—capable of supporting children’s development and learning—in an inclusive and pedagogically sound manner that serves the best interests of children, their families and educators. This chapter examines the potential, limitations and prospective future impacts of AI in preschool education from a holistic perspective. Many innovations that are considered indispensable today were initially viewed as ‘luxuries,’ accessible only to limited segments of society. Over time however, social, economic and technological developments have transformed these innovations into necessities for the broader population. For instance, computer laboratories—once available exclusively in select institutions—have evolved into essential learning infrastructures across all levels of education. Similarly, smartphones, internet connectivity, digital platforms, language learning applications and online learning environments—which were initially regarded as ‘extras’—have now become integral components of the daily learning experience for both educators and students. As in these examples, although AI is perceived as a ‘novelty’ or ‘luxury’ for all adults in early childhood today, it is highly likely that it will play a significant role in the planning, daily routine and evaluation of preschool education in the future. Therefore, the discussion is not only about making it accessible but also about making sense of these pedagogical principles, children’s developmental characteristics and ethical responsibilities. In this chapter, the dynamics of this transformation and the opportunities and risks it entails specifically in early childhood education will be discussed.

Yapay Zekânın (YZ) eğitimdeki rolü günümüzde giderek artmakta ve dönüştürme potansiyeli yüksek bir alan haline gelmektedir. Ancak bu teknolojik gelişmenin okul öncesi eğitim bağlamındaki yeri halen önemli tartışmalara konu olmaktadır. Bir yandan bu yaş grubunda temel önceliğin oyun, hareket, sosyal-duygusal gelişim ve öğretmen-çocuk etkileşimi olması beklenirken; diğer yandan erken yaşta dijital farkındalık ve teknoloji okuryazarlığı kazandırmanın geleceğe yönelik yatırım anlamında önemi vurgulanmaktadır. Bu nedenle YZ’nin okul öncesi eğitimde bir ‘lüks’ mü, ‘zaruret’ mi yoksa spektrumda arada bir yerde mi olduğu sorusu, yalnızca teknolojik olanaklarla değil; pedagojik amaçlar, gelişimsel uygunluk, erişim eşitliği ve öğretmen yeterlikleri gibi boyutlarla da yakından ilişkilidir. Burada asıl mesele, YZ araçlarını Erken Çocukluk Eğitimine (EÇE) körü körüne entegre etmek ya da onları bütünüyle reddetmek değil; çocukların gelişimini ve eğitimini destekleyebilecek bu teknolojiyi, çocukların, ailelerinin ve öğretmenlerin yüksek yararına kapsayıcı ve pedagojik temelli konumlandırabilmektir. Bu bölümde, YZ’nin okul öncesi eğitimdeki potansiyeli, sınırları ve geleceğe dönük olası etkileri bütüncül bir bakış açısıyla tartışılacaktır. Günümüzde birçok yenilik, başlangıçta ‘lüks’ olarak görülüp yalnızca belirli çevrelerin erişebildiği bir ayrıcalıkken; zaman içinde toplumsal, ekonomik ve teknolojik dönüşümlerle tüm toplum tarafından kullanılması gereken bir zorunluluk haline gelmiştir. Örneğin, bir dönem yalnızca belli kurumlarda bulunan bilgisayar laboratuvarları, bugün eğitimin her kademesinde temel öğrenme araçlarından biri haline gelmiştir. Benzer şekilde, akıllı telefonlar, internet bağlantısı, dijital platformlar, dil öğrenim uygulamaları ya da çevrim içi öğrenme ortamları da başlangıçta ‘ekstra’ sayılırken artık hem öğretmenler hem öğrenciler için gündelik öğrenme deneyiminin vazgeçilmez parçaları haline gelmiştir. Tıpkı bu örneklerde olduğu gibi, YZ da bugün erken çocukluğun tüm paydaşları için bir ‘yenilik’ ya da ‘lüks’ gibi algılansa da gelecekte okul öncesi eğitiminin planlanması, uygulanması ve değerlendirilmesinde önemli bir rol üstlenmesi yüksek ihtimaldir. Dolayısıyla tartışılan, teknolojiyi yalnızca erişilebilir hale getirmek değil; aynı zamanda bu dönüşümü pedagojik ilkeler, çocukların gelişimsel ihtiyaçları ve etik sorumluluklar çerçevesinde anlamlandırmaktır. Bu bölümde, bu dönüşümün dinamikleri ve erken çocukluk eğitimi özelinde ne tür olanaklar ve riskler içerdiği ele alınacaktır.