Egypt's Ultras: Rhizomic proliferation and political miscalculations

Abstract

Despite extensive scholarship on Egypt’s Ultras, the reasons underlying the regime’s violent assault on them remain underexplored. This research seeks to uncover the structural and political reasons behind the Egyptian state’s decision to crack down on Ultras members, challenging the narrative that the Port Said 2012 massacre was merely an act of revenge by the security apparatus. Building upon previous literature, this study situates the issue within the broader scholarship on the Egyptian regime’s development and governing philosophy. It relies heavily on primary sources, including televised segments and state media, to explore how Ultras groups were framed and to uncover the different parties that united against them. The findings show that stadiums, shaped by Egypt’s political history and unique football culture, offered spaces for decentralized forms of organization to emerge. These groups developed as Rhizomes: decentralized, non-hierarchical networks that proved their resilience against state control. This structure presented numerous challenges to the regime, including offering an alternative organizational model at a time when the 2011 post-revolution period exposed the society’s ineffectiveness in organizing, its resistance to the state’s standard strategies, and its dominance of a domain that served as both a propaganda tool and an extension of the state. The regime viewed the Ultras not merely as troublemakers but as harbingers of alternative forms of mobilization that were rapidly proliferating. Thus, its assault was a calculated effort to suppress the novel form of mobilization that was taking root in the society at large.

Mısır’daki Ultras grupları üzerine kapsamlı bir akademik literatür bulunmasına rağmen, rejimin onlara yönelik şiddetli saldırısının ardındaki nedenler yeterince incelenmemiştir. Bu çalışma, Mısır devletinin Ultras üyelerine yönelik baskıyı artırma kararının yapısal ve politik nedenlerini ortaya koymayı amaçlamakta; 2012 Port Said katliamının sadece güvenlik aygıtının intikam eylemi olduğu yönündeki anlatıya meydan okumaktadır. Mevcut literatür üzerine inşa edilen bu araştırma, konuyu Mısır rejiminin gelişimi ve yönetim felsefesi üzerine olan daha geniş bir akademik çerçeveye oturtmaktadır. Çalışma, Ultras gruplarının nasıl çerçevelendiğini ve onlara karşı birleşen farklı aktörleri ortaya koymak için televizyon yayınları ve devlet medyası gibi birincil kaynaklara yoğun biçimde başvurmaktadır. Bulgular, Mısır’ın siyasi tarihi ve kendine özgü futbol kültürüyle şekillenen stadyumların, merkeziyetçi olmayan örgütlenme biçimlerinin ortaya çıkmasına imkân sağladığını göstermektedir. Bu gruplar, merkezi olmayan ve hiyerarşik olmayan ağlar olan “rizomlar” şeklinde gelişmiş; devlet kontrolüne karşı dayanıklılıklarını kanıtlamışlardır. Bu yapı, 2011 devrim sonrası dönemde toplumun örgütlenmedeki yetersizliğini açığa çıkardığı bir zamanda alternatif bir örgütlenme modeli sunması, devletin standart stratejilerine direnç göstermesi ve hem bir propaganda aracı hem de devletin bir uzantısı olan bir alanı domine etmesi gibi nedenlerle rejim için birçok tehdidi beraberinde getirmiştir. Rejim, Ultrasları yalnızca birer huzur bozucu değil, aynı zamanda hızla yayılmakta olan alternatif bir seferberlik biçiminin öncüleri olarak görmüştür. Bu nedenle rejimin saldırısı, toplumda kök salmaya başlayan bu yeni seferberlik biçimini bastırmaya yönelik bilinçli bir çabanın parçasıydı.