Narratives of the prophets in early childhood: A qualitative and comparative analysis of Coptic Christian and Muslim parenting approaches

Abstract

This thesis examines how parents interpret and tell religious stories to their children, focusing on prophets' stories in Islam and Bible stories within Coptic Christianity. It explores how parents understand these sacred narratives, communicate them to their children, and why they regard them as effective tools for nurturing moral understanding, spiritual awareness, and character formation. Through selected case studies, the research highlights parents who regularly share stories of divine figures, showing how they adapt moral lessons to children's level of comprehension and their observations such as greater kindness, thoughtfulness, respect, and spiritual awareness. The study addresses key questions about how Muslim and Coptic Christian parents interpret and transmit prophetic stories, how they communicate their religious and moral lessons, what emotional and spiritual values they emphasize, and how storytelling integrates with modern technology. Using qualitative analysis methods, the research combines theoretical perspectives on religious storytelling with practical observations, analyzing specific prophetic stories from both traditions in terms of their theological and moral interpretations. Twenty parents participated in interviews—ten Muslims and ten Christians—sharing experiences with storytelling practices, their personal understanding of the stories, and how they convey these meanings to their children. Findings suggest that parents act as interpreters between sacred texts and children's comprehension, using storytelling to connect abstract spiritual and moral ideas with everyday experiences. By engaging with religious narratives, children encounter positive role models who embody honesty, gratitude, forgiveness, courage, mercy, and altruism. Parents adjust tone, detail, and focus to match children's understanding, shaping how religious meaning is received and internalized. This research contributes to religious studies by illuminating how parents transmit prophetic stories as frameworks for moral reflection and spiritual formation within contemporary Muslim and Christian family life.

Bu tez, ebeveynlerin dini hikâyeleri çocuklarına nasıl anlattıklarını ve yorumladıklarını incelemektedir. Çalışma, özellikle İslam'daki peygamber kıssaları ile Kıpti Hristiyanlıkta yer alan İncil hikâyelerine odaklanmaktadır. Araştırma, ebeveynlerin bu kutsal anlatıları nasıl anladıklarını, çocuklarına nasıl aktardıklarını ve neden onları ahlaki anlayışı, manevi farkındalığı ve karakter oluşumunu destekleyen etkili araçlar olarak gördüklerini ele almaktadır. Araştırmada, çocuklarıyla düzenli olarak ilahi figürlerin hikâyelerini paylaşan ebeveynlere ait örnek vakalar incelenmiş; bu ebeveynlerin hikâyelerdeki dersleri çocuklarının anlayış düzeyine nasıl uyarladıkları ve nezaket, düşüncelilik, saygı ve manevi farkındalık gibi gözlemlenen olumlu sonuçlar vurgulanmıştır. Çalışma, Müslüman ve Kıpti Hristiyan ebeveynlerin peygamber hikâyelerini çocuklarına nasıl yorumlayıp aktardıkları, bu anlatıların dini ve ahlaki mesajlarını nasıl ilettikleri, hangi duygusal ve manevi değerleri ön plana çıkardıkları, hikâye anlatımını modern teknolojiyle nasıl bütünleştirdikleri ve neden bu hikâyeleri çocuk yetiştirmenin vazgeçilmez bir unsuru olarak gördükleri gibi temel sorulara odaklanmaktadır. Nitel analiz yöntemleri kullanılarak yapılan araştırma, dini hikâye anlatımıyla ilgili kuramsal yaklaşımları uygulamalı gözlemlerle birleştirmiş; her iki gelenekten seçilen belirli peygamber hikâyeleri teolojik ve ahlaki açıdan incelenmiştir. Araştırmaya on Müslüman ve on Hristiyan ebeveyn katılmıştır. Katılımcılar, dini hikâye anlatımıyla ilgili deneyimlerini, hikâyeleri nasıl anladıklarını ve bu anlamları çocuklarına nasıl aktardıklarını paylaşmıştır. Bulgular, ebeveynlerin kutsal metinlerle çocukların anlayışı arasında bir köprü kurarak soyut manevi ve ahlaki kavramları günlük yaşamla ilişkilendirdiklerini göstermektedir. Ebeveynler, hikâyelerin anlatımını çocuklarının yaş ve anlama düzeyine göre uyarlayarak dini anlamın içselleştirilmesini sağlamaktadır. Bu çalışma, dini anlatıların aile içindeki ahlaki düşünme ve manevi gelişim sürecinde nasıl bir çerçeve sunduğunu ortaya koyarak din bilimlerine katkı sağlamaktadır.