The relationship between economic development and socio-cultural values: According to Alfred Marshall

Abstract

Alfred Marshall was an English economist who lived between 1842-1924. He is known in the literature as the founder of Neo-Classical Economic Thought and the Cambridge School. His book, Principles of Economics, is one of the few books written in economics. Marshall, like most economists, deals not only with economics itself but also examines the socio-psychological and socio-cultural conditions that affect economic development. According to him, economic development is a matter of time and context, and also a phenomenon heavily affected by various factors such as climatic conditions, tradition, social structure, family and religion. Given positive impacts of moral factors, Marshall argues that faithful, free, hopeful, patient, willful, compassionate, and helpful community is esseantial for achieving a proper economic development. As a result, unlike most of today's economists, Marshall does not see economic development only as a numerical increase in national income.

Alfred Marshall, 1842-1924 yılları arasında yaşamış bir İngiliz iktisatçısıdır. Literatürde Neo-Klasik İktisadi Düşünce’nin ve Cambridge Okulu’nun kurucusu olarak anılır. İktisadın İlkeleri adlı kitabı iktisat alanında yazılmış sayılı kitaplardan biridir. Marshall çoğu iktisatçı gibi sadece pür iktisat konularıyla ilgilenmez; aynı zamanda iktisadi gelişmeyi etkileyen sosyo-psikolojik ve sosyo-kültürel durumları da inceler. Ekonomik gelişmeyi eski çağ ve uygarlıklardan başlayarak ele alır. İktisadi gelişmede iklim şartları, gelenek, toplumsal yapı, aile, din, ahlak gibi maddi ve manevi faktörler ve kurumları analizine dahil eder. Marshall, aile, gelenek, dini kurumlar, sivil toplum gibi sosyal kurumların önemine vurgu yanında ekonomik gelişme için bireylerin inançlı, özgür, umut dolu, sabırlı, iradeli, şefkatli ve yardımsever olmasının öneminin altını çizer. Sonuç olarak Marshall, çoğu günümüz iktisatçılarından farklı olarak, ekonomik gelişmeyi sadece milli gelirin rakamsal arttırılması olarak görmez; bunun yanında toplumsal duyarlılığın, aile değerlerinin, ahlakî ve dinî duyguların geliştirilmesi ve iyileştirilmesinin gerekli olduğunu da hatırlatır.